Dream Maker Studio

แวบมาอัพเสียหน่อย เดี๋ยวบล็อกจะเน่าง่ะ  มาวันนี้ก็พิมพ์บันทึกกันลืมสำหรับการทำงานวาดภาพประกอบ ว่าเราได้ข้อคิิดอะไรมาบ้าง เผื่อจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นที่อยากทำงานด้านนี้ค่ะ   

*เอารูปที่ทำช่วงนี้มาแปะค่ะ ยืนยันว่าทำงานสายนี้จริงๆ เน้อออออ!!  นี่ก็งัดมาแปะก่อนจะส่งให้สนพ.อีกอะ ขออภัยหากเป็นการผิดมารยาทนะคะ ^^'  (ท้วงกันได้จ้า จะได้เอาออก)

อัน 10 ข้อที่ว่านั้น มีดังนี้........

2. ในฐานะนักวาดภาพประกอบ เราเห็นว่าการรีทัชเป็นอีกเทคนิคหนึ่ง -ทางลัดให้รูปดูมีมิติ แต่ "คนที่(อยากจะ)เป็นนักวาดภาพประกอบ" ถ้าไปแต่ทางลัดมากๆ มันก็อย่างไรอยู่นะ...

เพราะคำว่า "ตั้งใจทำเป็นสื่อผสมด้วยการตัดปะ+เพนท์ทับ" กับคำว่า "ขี้เกียจวาด" หรือคำว่า "วาดไม่เป็นก็เลยรีทัชเอา" บางทีมันก็อยู่ใกล้กันมากน่ะ...

 *แต่ข้อนี้ไม่รวมนักวาดสมัครเล่น เราถือเป็นการฝึกค่ะ แต่ถ้าอยู่ในจุดที่ต้องวาดจริงจังเป็นมืออาชีพแล้ว การวาดด้วยมือเองจะเป็นผลดีกับตัวคนวาดมากกว่า

*และเราก็เข้าใจ บางทีแม้จะอยากวาดด้วยมือ แต่สนพ.ดันอยากให้รีทัชซะงั้น... งานพาณิชย์ศิลป์ก็สุดแต่นายจ้างอะนะ (เจอเคสนี้กับตัวเหมือนกัน...ช็อก คนบ้าพลังไม่เข้าจายยย T0T)

3. แต่ก่อน เราเห็นปกสีไม่สวย สิ่งแรกที่ว่าในใจเลยก็คือ คนวาดใช้สีไม่สวย พอมาทำหน้าที่นี้เองถึงกับสะอึก เพราะบางทีสีไม่สวยก็มาจาก "การพิมพ์" ที่มีตัวแปรหลายอย่าง อย่างโทนสีเขียว ฟ้า ม่วง เป็นอะไรที่เพี้ยนง่ายมาก ถ้าเป็นไปได้เราจะเลี่ยง.... T0T หรือแม้แต่การเปลี่ยนร้านเพลท ก็ทำให้งานเน่าได้เหมือนกัน แล้วไหนจะเรื่องค่าสีหน้่าจอคอมพ์ของแต่ละที่อีก ถ้าค่าไม่ตรงกันก็เละ โอ๊ย เยอะ...

4. รูปคนหน้าตาดี ไม่ได้หมายความว่าอวัยวะทุกส่วนบนใบหน้าต้องดู "สมดุล" เสมอ ไป มันอาจจะมีความพิการบางอย่างที่ทำให้หน้าตาดีได้ เพราะบ่อยครั้งที่เราวาดแล้วพบว่า คนบางคนตาเหล่นิดๆ ก็น่ารัก หรือแม้ตาไม่เท่ากัน ก็ยังหล่อเหลาขนาด ??? ถ้าเผลอไปวาดให้สมดุลเมื่อไรก็ดูไม่ดีซะงั้น??

* แต่ไม่ควรคิดแบบนี้กับงานการ์ตูนเด็ดขาด เพราะจะกลายเป็นหน้าพิการขัดหูขัดตาได้ เอิ๊กๆๆ

5. ในความคิดเรา สีผิวคนต้องมีสีเลือดระเรื่อเสมอ (สุขภาพดี) แต่ปัจจุบันนี้เท่าที่เห็นปก กลับฮิตสีผิวแบบแวมไพร์แฮะ คือ ไม่มีสีเลือดเลย เหมือนผิวพลาสติกหรือกระเบื้องเคลือบเสียมากกว่า?? โลกมันอนิจจังแท้... แต่เรายังยืนหยัดวาดหนุ่มสาวผิวสุขภาพดีต่อไป...หาได้แคร์ไม่ วะฮ่าฮ่า

6. รูปสาวยิ้มเห็นฟัน เป็นอะไรที่วาดยากค่อดๆๆๆ ถือเป็นรูปปราบเซียนอย่างหนึ่ง ด้วยรอยยับตรงมุมปาก + สีตรงร่องฟัน ทำให้สาวกลายเป็นแก่หง่อมได้ในบัดดล ครั้นจะไม่ใส่รอยยับที่มุมปาก ก็จะดูยิ้มแบบฝืนๆ อีก...เง้อ

7. รูปผู้ชาย ถ้าจะวาดให้หล่อเวอร์ เลือกมุมให้เห็นดั้งจมูกโด่งๆ ชัดๆ จะมีชัยไปกว่าครึ่ง อันนี้ยืนยัน!!

8. จะให้หล่อกว่านั้น ต้องให้ผู้ชายใส่สูทดำ ฮ่าๆๆๆ.... ??? เอ แต่เราก็ชอบนะ จะว่าไปก็วาดใส่สูทดำตลอดเหมือนกัน -*-

9. การแก้งานเป็นเรื่องธรรมชาติ.... การจะทำให้ถูกใจนักเขียน + บก. นั้นก็ยากแล้ว ยังต้องทำให้ถูกใจนักอ่านอีก นี่สิยากกว่า!!  คล้ายกับการซื้อหวยเลยทีเดียวเชียว งานปกไหนวาดแล้วครั้งเดียวผ่าน ต้องจุดพลุฉลองเลยด้วยซ้ำ ในชีวิตเรานี่มีนับชิ้นได้ ฮ่าๆๆๆ (พิมพ์ได้ไม่อายฟ้าดิน)

10. การวาดภาพ แม้จะถือเป็นการฝึกสมาธิได้ แต่ในอีกมุมหนึ่ง ก็ทำให้สติเรากระเจิงได้เหมือนกัน เช่น  'ปู้จายคนนี้หล่อจังอะ เคลิ้มมมมม' หรือ 'ทำไมต้องวาดนังชะนีนี่ด้วยนะ เกะกะ ฉันจะดูปู้จาย' หรือ 'เว้ยยยย  ทำไมวาดไม่หล่อซักทีเว้ยยย ศัลยกรรมซ่อมมาทั้งหน้าแล้วเนี่ย!!'  ....เป็นต้น -*-

--- ถ้าคิดได้อีกจะมาพิมพ์ใหม่จ้า ^^  จริงๆ ก็ยังมีอีกเยอะล่ะค่ะ แต่เรายังไม่รวบรวมเป็นภาษาคน เวลามีน้อยใช้สอยอย่างประหยัด ฮ่าๆๆๆ

ป.ล. ที่ช่วงนี้หายไปยาวเพราะงานยุ่งค่ะ และส่วนใหญ่เป็นงานอีกสายหนึ่ง ก็เรียนรู้เพิ่มอีกเยอะเลย ผนวกกับเราไปเ่ล่นเฟซบุ๊คมากกว่าด้วยอะ...  (สารภาพ) เพื่อนๆ ตามไปที่เฟซบุ๊คได้เน้อออออ ^^/

เคยคิดว่าตนเองได้พยายามแล้ว แต่มันไม่สัมฤทธิ์ผลอย่างที่ใจอยากให้เป็น ฉันคงต้านแรงเสียดทานนั้นไม่ได้
 

ทำไม?

แรงใจมหาศาลนั้นมาจากไหน?
ทำอย่างไรเราถึงจะเป็นได้อย่างนั้น?
ฉันกลับมานั่งครุ่นคิดอยู่
มันก็ได้ข้อสรุป..

เพราะ "ความกลัว"
กลัวผิดหวัง กลัวเจ็บตัว กลัวคนอื่นติติง
ขี้ขลาด ขึ้เกียจ ขี้ระแวง สารพัด
ความรู้สึกลบแบบนี้แหละที่ขวางกั้นความเจริญ และทำให้ท้อในที่สุด

ฉันกลับมาถามตนเองอีกว่า...
มิทราบว่า ท้อ แล้วได้อะไร?
มีอะไรที่แย่กว่าการสูญเสียคุณค่าในตนเองอีกหรือ?
กะอีแค่ มีคนด่าเรา กะอีแค่ความผิดหวังนิดหน่อย กะอีแค่การกินแกลบบ้างอะไรบ้าง
จริงๆ มันก็เป็นประสบการณ์ที่ดีไม่ใช่หรือ แล้วจะกลัวทำไม
แต่ถ้าไม่รู้สึกถึงคุณค่าของตนเอง ไม่มีความภาคภูมิใจในตนเอง
อันนี้สิ แย่ที่สุด ไม่รู้จะเกิดมาเป็นคนทำไม
ชีวิตที่ว่างเปล่าไร้ประโยชน์นั้นน่ะ
อยู่ไปก็เปลืองทรัพยากรโลกแท้ๆ

ณ วันนี้... ฉันจะขอตั้งปณิธานใหม่
กลับมาตั้งเข็มทิศอีกครั้ง
ฉันจะขอ "บ้า" ให้เต็มที่
บ้าทำอย่างที่ตนเองฝัน
จะไม่ให้พลังด้านลบเข้ามาบั่นทอนกำลังใจอีก

และไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร
อย่างน้อยก็ได้ความภาคภูมิใจกับชีวิตตนเอง
พอกันที สำหรับการถอนใจเปล่าๆ ปลี้ๆ โดยไม่ลงมือทำอะไรเลย
พอกันที กับวังวนชีวิตที่ต้องหมุนไปตามกระแสความต้องการและความคาดหวังของคนอื่น

วันนี้ ฉันจะทำเพื่อตนเองอย่างแท้จริง
และจะทำเพื่อ คนอื่น ที่กำลังเดินตามหลังมาด้วย
จะขอคืนสิ่งดีๆ ที่โลกนี้เคยมอบให้ฉัน
ให้มากขึ้นร้อยเท่า พันเท่า เท่าที่ฉันจะทำได้
หากถึงเวลาสิ้นลมหายใจในโลกนี้ ก็จะได้ไม่เสียดายชีวิต...

ส่วนหนึ่ง ฉันพอจะเข้าใจกับการให้แบบนี้
ว่าทำไมวิทยากรทุกคนท่านถึงดูสดใส มีพลังชีวิตล้นเหลือปานนั้น
เพราะครั้งหนึ่ง ฉันเองก็มีประสบการณ์เป็นผู้ให้ (โดยไม่ได้ตั้งใจ)
จากการได้สอนเดินจงกรม กับพี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นโปลิโอ
เห็นพี่เขาพยายามเรียนรู้การเดินจงกรมจากเรา
ตั้งใจเดินจงกรม แม้ขาของเขาจะเป็นโปลิโอ
เดินก็ไม่ค่อยถนัด เป๋ไปเป๋มาบ้าง
แต่แววตาของเขาดูมีความสุขจริงๆ
เป็นภาพสวยงามที่เราจำไม่ลืมเลย...

แค่สอนเพียง 30 นาที
ทำไมใจเราถึงพองฟูได้นานเป็นวันๆ ก็ไม่รู้
ความปิติอิ่มเอิบใจมันซ่านอยู่นาน แค่คิดถึงตอนนั้น จิตก็รู้สึกดีๆ แล้ว
มันเกิดกำลังใจ อยากจะให้ผู้อื่นอีกเยอะๆ
การให้โดยไม่หวังผล มันสุขใจแบบนี้นี่เอง

และถ้าได้มีโอกาส "ให้" แบบนั้นบ่อยๆ
ฉันเชื่อว่า จิตจะเมตตาคนอื่นโดยอัตโนมัติ
อัตตาที่มีจะค่อยๆ กร่อนลงไป
ทุกลมหายใจเข้าออก ก็จะมีความสุข

แม้ฉันจะยังเป็นปุถุชนคนธรรมดา ทำผิดบ้าง ถูกบ้าง
ก็คงไม่สายไป ถ้าจะตั้งหลักพลังบวกไว้
คำตอบที่ฉันเขียนลงกระดาษ Post it ที่ระลึกหน้างาน Ignite คงจะใช้เป็นหลักฐานของการตั้งหลักครั้งนี้ได้
ที่ถามว่า... "คนๆ หนึ่ง สามารถทำอะไรได้"
ฉันคิดอยู่นิดหนึ่ง ก่อนเขียนตอบไป
ก็ไม่รู้ว่าจะเชยไปไหม ที่ตอบไปสั้นๆ และเรียบง่ายว่า
 

...ฉันขอยืนยันประโยคนั้น ด้วยใจค่ะ...